Elif Günal

Tamamlayıp yazmam gerekirdi aslında cümlelerimi.Kelimeler cümlelerimi ve cümlelerde yazımı oluşturacaktı.Sonra yazılarım ise ahşap bir kutunu içinde arşivleyecekti kendini.Ama olmadı.Onca yaşantıdan sonra,arta kalan dağınıklıktan çekip çıkarabilmeliydim sözcüklerimi,cümleler için.Diyebilmeliyim ki bu böyle ve böyle geldi böyle gidecek belki de.yazımın sonuna da bir kaç süs kondurmalıydım .Başka bir allanmış söz ile dilimin düğümünü çözmeliydi kalemim.Peki çözülebilecek bir düğümüm var mı?Apaçık ortadaydı gerçekler.İçimde saklayıp sonrasında kağıtlara savuracağım bütün kelimelerimi gözlerim ele vermişti zaten.Susuyordum.Bir bakışla başlamıştı güzel düşlerimin gerçeği ve bir bakışla bitmişti düşleri unuturken.Gözleri gözlerime değdiğinde bitti.Kirleterek namusunu ayrılığın,son demeden yarım bıraktı bizi başka bir çift göz.Evet bir şey demeliydim.Belki bağırmalı haykırmalıydım o an,belki de ağlamalıydım zırlaya zırlaya...Yarım bırakmamalıydım.Öfkemin ve ihanetinin arasında kalan aşkım kalmamalıydı bende.Ama ben sustum.Nedenini bilmiyordum o zaman ve halada bilmiyorum.Sıkı bir yönetimin ardından devrilen sevginin şok evresini yaşıyorum.Sonrası üzülmek ve unutmak...Tıpkı ne yapacağını şaşıran devletler gibi,tıpkı ölen bedenler gibi,tıpkı biz gibi.İşte.bitmez dediğim sevgimden arta kalan bunlar.
Bu yüzden içimdekileri yazmıyorum..Konuşmuyorum...Susuyorum.Kirletilmiş ayrılıklardan gebe kalmamak için.Susuyorum.
Kendimi büyük bir şehirle giydirip vagona atlıyorum...Bavulum yok...İçimdekini sakatlıyor elimdeki konyağım.Varacağım yer belli değil.Gizlisi saklısı ayıbı mayıbı olmuyor büyük şehirlerin küçük sokaklarında...Bu yüzden bütün üstümü soyuyorum gözleri önünde.Gözlerim kalıyor bir tek geriye.Ayıp bedenimde kalıyor sadece...
Elif günal1 kasım 2007 günlerden perşembe