Adı Konulmamış Yalnızlık
Kocaman elleriyle sardı beni...Kocamandı ,kemikliydi.Sıktı sıkı sıkı..Fısıldıyordu değdikçe kemanın çaldığı hüzünlü ses mutluluğun boş kalmış yerine.Üstümü başımı parçalayan bir çığlık ulaştı kulaklarıma.Hüzünlerini bile yoruyordu çığlığı hudutların ötesine geçerken.Deldi geçti ellerimden ellerini.İçimde hapsetti kendini.Kimdi neyin nesiydi?Bir insan yada bir hayvan değildi.Tek bir parçaydı nefesti.Yüzü yok bedeni yok.Elleri var bir tek.Aklıma varırken yolu kendine yalnızlığım diyebildi.
Adını koymak istedi bize.Buz gibiydi nefesi.Tırnağıyla kazıdı , elleriyle ...Yüreğimde derin yaralar bıraktı ama bir adımız olamadı.Yalnızlık dedi yorulmuştu artık düşüncelerini sayıklatıyorken...Her şey adıyla ruh kazanırdı ya.Ruhu olsun dedi yalnızlığının.Yalnızlığımsın ,yalnızlıksın.
Uzaklaşan adımlarında,uzaklarda yaşayan bakışlarında,kalabalığa karışan sesinde hep sen benim yüreğime sığdın da bir ben seninkine sığamadım.Ben taştım bedeninden dağıldım parça parça yeryüzüne,rüzgarı aldı savurdu beni hava oldum.Sen soludukça dağıldım vücudunun her bir zerresine.Dağıldıkça unutuldum.Ne sana yetebildim ne bir başkasına.Hissedemedin ben parça parça oldukça bedenindeki ağırlığı.Üstünde ruhumu taşırken hafiflettin kendini.Oysa benim bütün ağırlığım yüreğimdi.Katlanılmaz bir boşluk sardı bedenimin içini.Öyle hafiftim ki tutunamadım elimin değip de dokunduğu yere.Tutunamadım ellerine.Gözlerinin mimlendiği yerde kalakaldı bedenim.Tutunamadım.Yokluktum nefestim ...Canıma kan veren.Bedenlerin bütün ağırlığını tek bir molekülde biriktiren..Kocaman bir ağırlıktı bedenim nefes alış verişlerinde tıklayan zamanın.Nedeni büyük ağırlıklarda kuşaklanan.Nedeni sendin canıma can katan.Ne seninle ne sensiz yaşatan.24 ekim 2007 Elif Günal